No vision, please!

kunduz_akkoord1-e1479488388805

 

Wie een blik werpt op het Nederlandse politieke landschap moet welhaast tot de conclusie komen dat de veramerikanisering een voldongen feit is. Net zoals in de VS hebben de moderne media de politiek geannexeerd als vorm van entertainment. Door de harde concurrentiestrijd van televisiezenders, kranten en tijdschriften, weblogs, Facebook en Twitter is er een hysterische sfeer ontstaan waarin bijvoorbeeld een verspreking van een politicus breed wordt uitgemeten. Door de enorme druk omwille van de gunsten van de kiezers, wordt een onhandige uitspraak door over elkaar buitelende commentaren onmiddellijk afgestraft. De inhoud van partijprogramma’s wordt aangepast of zelfs ondergeschikt gemaakt aan ‘performance’: de politicus/politica moet goed gebekt en in vlot en net pak de media kunnen bespelen. Mediageniek is slechts een enkeling. Een degelijke boodschap met voldoende inhoud gecombineerd met natuurlijk leiderschap, visie en charisma is zeldzaam. Wie zich in het medialandschap niet op zijn of haar gemak voelt, wordt ongeacht eerdere verdiensten en los van andere capaciteiten, meedogenloos afgestraft. Een droevig voorbeeld is Job Cohen. In zijn rol van burgemeester van Amsterdam was Cohen voor jaren een autoriteit binnen de sociaaldemocratische beweging en daarbuiten. Zodra hij het partijleiderschap op zich had genomen begon de onttakeling van wat eens een integere bestuurder was. Cohen ging ten onder aan de machinaties van de partijpolitiek en zag zijn ondergang bespoedigt door het schofterige journaille.

 

In feite heeft de politieke versnippering voor grote onduidelijkheid en weifelachtigheid bij het electoraat gezorgd. Is er nog in deze tijd plaats voor een versnipperd politiek bestel in de vorm van zovele partijen en partijtjes? Wordt het niet zo langzamerhand tijd om het bij een paar stromingen te houden die meer duidelijkheid kunnen verschaffen voor de kiezer? Omdat de standpunten van de partijen zo dicht bij elkaar liggen of onvoldoende zijn gearticuleerd, voeren partijen na verkiezingstijd lange formatiebesprekingen waarin concessies onvermijdelijk zijn. Het resultaat van deze besprekingen zijn compromissen waarin beloften worden afgezwakt of zelfs niet kunnen worden nagekomen. De kiezer die zijn of haar partij naar de winst of naar zetelvermeerdering heeft gestemd blijft opnieuw met lege handen achter.

 

In een moderne samenleving moeten zorg, veiligheid en onderwijs centraal staan. De kwaliteit van deze drie bepaalt de kwaliteit van de samenleving. Markteconomisch denken toepassen in onderwijs en zorg is faliekant fout. Een rijke bovenlaag kan zich de zorg permitteren wat voor het overgrote deel onbereikbaar is geworden. Ontwikkelingswerk is een mooie gedachte maar in de praktijk vaak een inefficiënte en bodemloze put. En waarom moeten wij een steentje bijdragen inzake internationale conflicten? Waarom altijd maar weer vooraan willen lopen in nutteloze strijdperken zoals Uruzgan? Dat laatste heeft ons doden gekost en miljoenen euro’s armer gemaakt.
Het invoeren van bezuinigingen treft vaak de verkeerde groep. Er valt veel geld te besparen als men bijvoorbeeld de efficiency bij overheidsinstellingen eindelijk eens gaat aanpakken. Is niet menig department rijk aan overbetaalde functionarissen die zichzelf aan het werk houden met eindeloze vergaderingen? Laten Raden van Bestuur en Management zich niet vorstelijk uitbetalen met het geld dat ze hebben weggekaapt bij diegenen die zich een slag in de rondte moeten werken?

 

Wat blijft er eigenlijk van een modaal salaris over als er geld moet worden gespaard voor de tijd dat de gemiddelde burger extra zorg nodig heeft? Want als men een hoge leeftijd heeft weten te bereiken en niet meer hoeft of kan werken is het eens zo geroemde pensioenstelsel al lang ten grave gedragen. Zie het op 26 april 2012 gesloten Kunduz akkoord tussen CDA, VVD, D66, Groen Links en Christen Unie. Denkt men eindelijk het arbeidzame leven af te kunnen ronden dan wordt opnieuw en met snelle vaart de leeftijd voor de Algemene Ouderdoms Wet omhoog gekrikt naar steeds onverantwoordelijke hoogten.  Dat CDA, VVD en D66 hiermee in zee zijn gegaan is gezien de ontwikkeling van hun beleid niet vreemd. Des te meer een grof schandaal voor Groen Links en Christen Unie. Die partijen hadden beter moeten weten.

 

Het enige waar de politici mee bezig zijn is korte termijn denken. Er is geen visie op wereld, op samenleving en er is geen visie op het menselijke bestaan. Het bestaan dat meer is dan iemands functionaliteit die voor de basisbehoeften moet zorgen. Het staat ieder vrij om te stemmen op partijen naar voorkeur. Als men denkt dat een samenleving op Bijbel en Het Woord Gods moet worden gefundeerd, men stemme op SGP. Als men vindt dat markteconomie het leidende beginsel moet zijn, men stemme liberaal. Hoe divers of niet de politieke gezindten ook zijn, zij bieden ons geen richtsnoer of maatstaf waarmee toekomst kan worden bepaald. Er is hiervoor een ander denken nodig dat tegen de stroom ingaat en uitgaat van de pluriforme dimensionaliteit van elk individueel leven. Vooralsnog zijn er geen tekenen die erop wijzen dat dergelijke vergezichten op mens en samenleving in het gedachtegoed van de gevestigde politieke orde een hoofdrol zullen gaan spelen.

 

 

Facebook
Google+
https://www.opwegnaarmorgen.nl/2012/08/31/no-vision-please/
SOCIALICON
SOCIALICON

Geef een reactie

Enjoy this blog? Please spread the word !