Behold, I tell you a mystery

Behold, I tell you a mystery

Dat burgers in Nederland dagelijks hun gal uitspugen op  social media of op de diverse websites van de alternatieve journalistiek is èèn ding. Dat men op de werkvloer bij de koffieautomaat mompelt over de politieke gang van zaken of op een verjaardagsborrel afkeuring uit op de teloorgang van het land  is zo langzamerhand een cliché .

Als  echter in het buitenland iets over de status van ons land wordt verteld dan ligt het iets anders. Alsof de spiegel die men ons voorhoudt meedogenloos scherper is dan het zelfbeeld welke wij  hanteren. De ervaring is dat de andere analyse ons op de een of andere manier niet lekker zit en ons wel degelijk raakt.

Ondanks het ongenoegen gaan we gewoon door met ons leven. We werken en hebben genoeg vrije tijd om leuke dingen te doen en verder denken we niet al teveel na over de toestand in de wereld. Naast gewoonte is het een overlevingsstrategie omdat we er van zijn doordrongen hoe machteloos we feitelijk zijn. De enige macht die we hebben is de stembus of de keuze voor het aloude ambacht van de staking. Voor het overige zijn we aan de goden overgeleverd. In een voor de rest stabiel en economisch gezien gunstig land als Nederland is dat geen probleem. Maar de gezonde stabiliteit van een land dat zijn huishoudboekje prima op orde heeft laat alleen de schone schijn zien.  Mogen wij tot de rijkste landen in Europa behoren, onder de oppervlakte van bedrijvigheid en amusement woekert een enorme onvrede dat dankzij de nuchterheid en datzelfde amusement nog niet losgebarsten is. Wellicht heeft dat te maken met ons volkskarakter zoals dat van de Zweden die de herinrichting van hun socialistische heilstaat nuchter en gelaten ondergaan. De onvrede heeft voor een groot deel te maken met de sterk wijzigende demografie die  land een onacceptabele richting opstuurt.

En gelijk in de overige Europese landen is de rol van de traditionele media hierin cruciaal. Als collaborateur van liberale en sociaal-democratische regeringen zijn zij medeplichtig aan het opleggen van een idealistische multiculturele samenleving waar diverse subculturen en levensstijlen gezamenlijk een plaats moeten vinden in respect en vrede. Het is een project die kost wat kost moet slagen. De monoculturele gemeenschappen met hun dichte grenzen van weleer zijn een anachronisme en een onmogelijkheid  in deze globaliserende fase van de geschiedenis.

Als de oude partijen geen inspiratie meer vormen voor de ontevreden burgers dan wordt de bodem vruchtbaar voor politici die de woede en de onrust van het volk het beste weten te vertolken. Een kenmerk van die vertolking is bijvoorbeeld dat voor de complexe wereld er simpele oplossingen gevonden kunnen worden. De bewijskracht van de argumentatie zit hem in het feit dat het een door velen gedeelde mening is. Naast of zelfs ondanks de feiten gaat het misschien wel vooral om het gevoel. Politiek is meer dan het op orde houden van de staatshuishouding en zorgdragen voor handel, veiligheid en onderwijs. Politiek heeft een noodzakelijke rationele kant maar zal zijn bewijskracht veeleer funderen op geloof, idealisme of het verlichtingsideaal van de redelijkheid welke ook een vorm van idealisme is. Het gebrek daaraan of een verarming van wat in essentie een politieke “boodschap”  zou moeten zijn maakt een samenleving stuurloos. De vluchtelingen-crisis en de steeds nijpender wordende taferelen omtrent de dreigende gevaren van mislukkende integratie dwingen ons tot reflectie en tot noodzakelijke antwoorden.

Wanneer vanuit het buitenland een analyse gegeven wordt van de Nederlandse samenleving in tijden van massa-immigratie dan wordt er op een hardere en duidelijkere manier gesproken over wat iedereen in dit land al weet. Zo’n analyse bekeek ik van Douglas Murray, een Britse neo-conservatief. De kwaliteit van de opname is wat betreft beeld en geluid helaas matig en ook zijn er geen ondertitelingen. Gelukkig spreekt hij goed gearticuleerd en is zijn boodschap zo helder als glas.  Wat zijn  “The Death of Europe” indrukwekkend maakte was met name de verwijzing naar Nederland:

 

 

In zijn betoog vielen de namen Pim Fortuyn, Theo van Gogh en Geert Wilders. De eerste twee zijn vermoord door politieke extremisten, de laatste  kan zich al meer dan tien jaar niet vrij bewegen zonder  bodyguards en moet zich voor het gerecht verdedigen waarom hij gebruik heeft gemaakt van zijn recht op vrijheid van meningsuiting.  De soms roekeloze gezegden van Wilders en het valse beeld van zijn aanhang leiden ten onrechte tot de conclusie dat we te maken hebben met een nieuwe vorm van fascisme. Vanuit de politieke correctheid wenst men  het electoraat van Geert Wilders een  verbanning toe uit de samenleving. Als u de link in de vorige regel aangeklikt heeft dan is het niet te geloven wat een oud-politiecommisaries hier pretendeert te zeggen. Verbijsterend om te zien hoe in het betreffende televisieprogramma geen enkele vorm van een beschaafde discussie van tegengestelde meningen op gang komt.

Hoe er in het buitenland over Wilders wordt geschreven is bijvoorbeeld te  lezen in het volgende artikel, War over Wilders waarin het volgende wordt geciteerd:

“On a European landscape crowded with empty-suit politicians who don’t really stand for anything except for their own careers, whose approach to Islam and immigration is to recite facile multicultural mantras, and whose only real qualification for anything is that they never, ever offend (precisely because they strenuously skirt the topics that matter the most), Wilders is the real thing”

Of Wilders “the real thing” is valt nog te bezien. Jarenlange obsessie met het bestrijden en met wortel en al uitroeien van allerlei vormen van discriminatie en racisme hebben een denkwijze opgeleverd waar menige stalinistische kaders of fanatieke geloofsadepten nog een voorbeeld aan kunnen nemen. Cognitieve dissonantie zou je het niet kunnen noemen. Eerder een geïdealiseerde droomwereld waarin Moslem en Atheist respect voor elkaar kunnen opbrengen door elkaar diep in de ogen aan te kijken, alsof je in een langdradige feelgood movie bent beland waarin Joris Goedbloed en zijn vrouw Truus hun blije boodschap van liefde en saamhorigheid praktiseren in het zachtaardige universum van hoge idealen.

De progressieve burger die vroeger op zijn redelijkheid kon worden aangesproken is dankzij desinformatie en manipulatie nu niet meer in staat bepaalde lagen van de werkelijkheid te overzien. Wie teveel de wierook of het parfum van goedmoedige bevlogenheid heeft opgesnoven en denkt dat ieder1 van de wereld is en de wereld van ieder1, zal niet in staat zijn scherp te ruiken om te leren dat bepaalde aroma’s gevaarlijk zijn. De zelfgenoegzaamheid heeft tot gemakzucht geleid en misschien  hebben we het gewoon te goed gehad. We zijn slap geworden of, zoals de exponenten  uit die exotische landen daar rondom de Middellandse Zee ons zien, gewoonweg een verzameling flikkers naast de ongelovige honden die we vanuit de metafysische bespiegelingen van hun onwrikbare godsgeloof  al waren.

In hoeverre zijn we nog in staat om wat hier bereikt is te verdedigen? Niet? Dan biedt een dergelijke cultuur  waarin het feestgedruis van de amusement ons doof maakt en het nihil ons verlamd,  geen weerstand aan zijn langzame ondergang en kan deze worden vervangen.

 

***

Schilderij is van Francesco Goya, getiteld “Atropos” (1820-1823)

Facebook
Google+
https://www.opwegnaarmorgen.nl/2016/11/26/behold-i-tell-you-a-mystery/
SOCIALICON
SOCIALICON

Geef een reactie

Enjoy this blog? Please spread the word !