Het blinde gelijk

Het blinde gelijk

De intocht van Sinterklaas op 12 november 2016 veroorzaakte behalve de gebruikelijke maatschappelijke roering wederom een verbijsterend dieptepunt. Op 17 november werd de gevel van een banketbakkerswinkel in Amsterdam beklad. De verleiding was groot om de bovenstaande foto als ‘header” te plaatsen naast een afbeelding van een Joodse winkel ten tijde van de beruchte Kristalnacht .

kristallnacht

Deze vergelijking is misschien ver gezocht gezien de verschillen met het Duitsland van toen. In het ene geval betreft het een actie van de middenstand voor het  plaatsen van een met Pieten gedecoreerde taart in de etalage, in het andere geval is er van handeling geen sprake. Het feit dat de verkopers joden waren was al genoeg. De vergelijking tussen de twee afbeeldingen kan als onsmakelijk en historisch of contextueel onjuist worden beschouwd. Maar in feite drukken zij hetzelfde uit, namelijk de grenzeloze intolerantie met een fascistoïde radicalisering van het eigen onbetwijfelbare gelijk in combinatie met een blind makende woede.

Tegelijkertijd plaatste ene Sead Nourhussen, redactrice van het dagblad Trouw, een twitterbericht over de ijver van andere zelfstandige ondernemers die zich met zoiets verwerpelijks bezighielden als het maken van een marsepeinen Zwarte Piet.

iseada_nourhussen_twitterbericht

Men moet aannemen dat Nourhussen weet heeft gehad van de gevelbekladding in Amsterdam en het zou haar hebben gesierd als zij deze actie in een twitterbericht had afgekeurd. Juist als activiste voor anti-discriminatie en Black Lives Matter had zij hier verantwoordelijkheid kunnen nemen. In plaats daarvan twitterde zij een arrogante schampere opmerking over de verspilling van tijd die “witten”  plegen te gebruiken voor zoiets  als het maken van een marsepeinen pop. Zo wordt het kwaad in zelfs de meest onschuldige en kinderlijke vormen van nijverheid aangetroffen door een gecultiveerd paranoia vermomd in een ethisch reveille van de verkeerde soort. Van een timide en schuchtere bevolkingsgroep hebben deze activisten een metamorfose ondergaan dat voorbij de beleefdheid is geradicaliseerd en welke respect probeert af te dwingen door middel van een omgekeerd racisme.

De eerder genoemde paranoia ziet “witte mannen”  als de vijand die bestreden moet worden. Na eeuwenlange hegemonie van sociale macht en het handhaven van hiërarchieën van inkomen, arbeid, onderwijs en huidkleur door de blanke kaste, kruipt men uit de schulp om niet alleen voor eerherstel de schreeuw om gelijkwaardigheid te laten klinken maar ook om de aanval in te zetten op andere bastions van “witte” normatieve suprematie. De emancipatorische aanval wordt eveneens ingezet voor de inperking van de masculiene macht zodat er plaats vrij komt  voor andere vormen van ‘gender’. Dat we hier te maken krijgen met de opkomst van een intolerante pluriformiteit, is een aspect die gemakshalve wordt genegeerd.

De medewerking die de progressieve correcte media aan deze strijd verleent is niet eens meer opvallend te noemen.  Zo staat in een artikel van alweer de Trouw, genaamd Witte Mensen Maak Eens Plaats, een verslag van drie niet-witte vrouwen uit media, kunst en activisme die de morele plicht op zich hebben genomen om de samenleving te doordringen dat de blanke dominantie niet vanzelfsprekend zou moeten zijn. Zelfs de blanke Sunny Bergman krijgt er in dit stuk van langs. Haar werd verweten dat ze die film “Zo Zwart als Roet”  in handen had moeten geven van een zwarte filmer omdat ze te geprivilegieerd is en geen recht van filmen heeft. Arme Sunny Bergman, doe je nog zo je best om empathie, begrip en loyaliteit voor de “goede” zaak te kweken en dan krijg je ineens stank voor dank voor al je napraat papegaaienwerk.

Voor het evenwicht plaatste de Trouw een artikel waarin de discriminatie-waanzin enigszins werd gerelativeerd. Daarin werd betwijfeld of discriminatie en racisme kenmerken van alleen blanken zouden zijn. Aan het hedendaagse anti-racisme debat hoef je daar zelfs niet eens aan te twijfelen. Racisme en discriminatie is des mensen. Bij alle rassen en in alle culturen en onder alle bevolkingslagen kom je deze twee vormen van het kwaad tegen.

De columnist Ali Sinai Alizay beweert in zijn provocerende en tegelijk ironisch betitelde “Je bent wit dus racist; bewijs maar het tegendeel” in de NRC van 26 oktober dat witten bewust en onbewust van een ingevreten ethische hiërarchie gebruik maken waarin gekleurden niet dezelfde volwaardigheid zouden bezitten. In een ander artikel (NRC 19-20 november) ziet hij de blanke heerschappij als oorzaak van de kloof tussen witten en niet-witten. Zelfs de geprezen tolerantie is geen bewijs dat “gekleurden”  gelijkwaardig zijn, zo luidt de redenatie.

Ook op het terrein van de arbeid is het besef van de diversiteit doorgedrongen. De norm is in dit geval dat de werkvloer een afspiegeling dient te zijn van de samenleving en niet waar het uiteindelijk op neer moet komen: van iemands kennis en vakbekwaamheid. Omdat het laatste neutraal staat tegenover de  diversiteit is er al gauw sprake van institutionele discriminatie. Witten hebben het eigenlijk veel gemakkelijker in de wereld. Zij hoeven geen moeite te doen om hun bestaansrecht te legitimeren in tegenstelling tot de gekleurde migrant die een hoger aanzien zou moeten krijgen omdat hij/zij zich in de samenleving heeft ingevochten. Alsof de witte hij/zij zich niet heeft moeten invechten!

Maar waarom  zou je als blanke een schuldbekentenis moeten afleggen voor het loutere feit dat je blank bent?  Waarom zou je, tenzij je schuldig bent aan het beledigen, vernederen of met geweld benaderen van niet-blanken, schuld moeten hebben aan iets wat je niet gedaan hebt en het gevoel moeten koesteren dat er hoop is op vergeving? Vergeving voor wat? Dit is een absurd masochistisch spel waarin de machtsstructuur van gedaante is veranderd en dus niet is verdwenen. De witte wordt nu afgeblaft en moet terug naar zijn hok. De suprematie wordt nu bepaald door het gekleurd zijn met alle kenmerken van onverdraagzaamheid, vernedering en geweld.

De op zichzelf rechtvaardige strijd tegen racisme en uitsluiting van mensen op grond van huidkleur, geaardheid en geloof is veranderd in een dictatuur van ethnische profilering met fascistoïde trekken zoals het bekladden van gevels van winkels. Door er tegenover te stellen dat via social media de verbale gewelddadigheid en dreigementen al jaren worden uitgestort over de critici van de autochtone monocultuur betekent dat het bestrijden van de kwaal nu net zo erg is geworden als de kwaal zelf.

 

***
Facebook
Google+
https://www.opwegnaarmorgen.nl/2016/12/02/het-verblindend-gelijk/
SOCIALICON
SOCIALICON

Geef een reactie

Enjoy this blog? Please spread the word !