Over uw steden zal gras groeien

Over uw steden zal gras groeien

Wat je veel tegenkomt in de maatschappelijke debatten van de laatste tijd is de gedachte dat Europa bezig is om zijn politieke, culturele en intellectuele erfgoed aan te passen voor het project van de multiculturele samenleving. Sommige commentaren spreken zelfs van een suïcidale tendens waarin er geen einde schijnt te komen aan de herziening van de kenmerken van de Westere cultuur.

Nu binnen de lidstaten van de Europese Unie een groeiend aantal moslims leeft, wilt men steeds meer rekening gaan houden met de gevoeligheden van deze groep ten opzichte van bijvoorbeeld de christelijke symboliek zoals de Kerstviering. Zo is het woord ‘Kerstdiner’ op een school reeds vervangen door ‘Winterdiner’ en oppert men de gedachte dat Kerststallen met het kindje Jezus best weleens aanstootgevend kunnen zijn voor de volgelingen van Mohammed. Je kunt je sterk afvragen of deze gevoeligheid nu werkelijk onder moslims bestaat.

Het commercieel uitgebuitte sentiment rondom de Kerstdagen is bij de Hollandse autochtone bevolking al lang gedegradeerd tot een verplichte familiebijeenkomst waarin men zich veroordeelt tot een vierentwintig uur durende zombificatie. De tweedaagse biotoop van leugens over vrede en aan de mensen een welbehagen houdt voor even de harde werkelijkheid buiten het bereik van het behaaglijke haardvuur in de woonkamer. Ondertussen slaat diezelfde werkelijkheid door de beslagen ramen ons gade en wacht als een roofdier zijn moment af zodra de schranspartij is beëindigd.

De sacrale symboliek van het Kerstfeest is al lang verdwenen ten “voordele” van de geseculariseerde overvloed van drank en spijzen. Het valt buiten het kader van dit bericht om de oorzaken van wat men secularisatie noemt te analyseren (lees bijvoorbeeld dit artikel). Laten we de aandacht richten op de verloochening van onze cultuur omwille van een multiculturalisme waarin de norm niet meer blank en christelijk zou moeten zijn. De vraag is of het grote percentage aan ongelovigen of “realisten” zoals ze zichzelf noemen niet de cultuurverloochening per definitie is?

De groep die voor de stapsgewijze veranderingen verantwoordelijk is zijn onze eigen staatsburgers der Nederlanden zelf: de blanke kosmopolitische progressieve burger die met grote ijverzucht en vanuit een opofferingsgezinde mentaliteit een nieuwe kaste van geprivilegieerden creëert. De uitverkoop van het laatste beetje wat nog aan respect en eer of geestelijke adel van de oude cultuur overbleef resulteert echter niet in de gewenste pluriforme samenleving waar iedereen op gehoopt had. Wat men uiteindelijk oogste is een gebrek aan respect van de kant van diegenen bij wie men juist probeerde dit af te dwingen. De toegeeflijkheid en vergoelijking van hun incompetenties door Links toonde bij hen op onverborgen wijze een afkeer voor een Europa die zij minachten.

Ondertussen gaat de onderwerping langzaam door en krijgt deze alle ruimte tot normalisatie. De  banale bewijzen daarvan zijn bijvoorbeeld de opkomst van een middeleeuws aandoende orthodoxie die niet als vrucht van mystieke geloofsijver maar als regressieve identificatie gezien moet worden welke nooit loyaal kan zijn naar een democratisch en liberaal systeem zoals de onze.

Men zou de herleving van christelijke waarden kunnen zien als een vertwijfelde poging tot restauratie van wat men zonder moeite dood liet bloeden in tijden van materiële voorspoed. Nu er andere tijden zijn aangebroken en er geen God meer is die ons kan helpen grijpt de metafysische behoefte aan betekenis naar elk houvast van wat de samenleving nog een diepere zin kan geven. De hechtheid daarentegen welke een geloofsgemeenschap zoals de ummah uitstraalt, is in het nadeel van de decadente Westerse mens die diep bij zichzelf te rade moet gaan. Hij of zij kan een poging doen om terug te keren naar de relikwieën van het bezield verband maar een calculerende en platte geest zal er geen nieuw leven in kunnen blazen.

Verandering van cultuur hoeft niet altijd uitgelegd te worden als een knieval voor de eisen van buitenaf. Alleen is culturele identiteit op deze manier al erg moeilijk geworden. Waarom zouden wij het principe van constant veranderende culturen handhaven waarmee we de ene dag het ene en de volgende dag weer het andere zullen zijn als daar een statische, vastgevroren cultuur tegenover staat? De filosofische nadruk dat culturen nu eenmaal in verandering zijn laat in dit hele specifieke geval iets buiten beschouwing: met verandering wordt feitelijk aanpassing bedoeld tegenover groepen die niet van zins zijn om hieraan mee te werken.

De onttakeling vreet eveneens aan het rechtssysteem waarin juridische regels worden opgerekt en verruimd om de kwalijke tendensen tot haat en belediging als neveneffecten van het vrije woord te vervangen door een inperkende omzichtigheid. Het zal nog een hele klus worden om voortaan op eieren te lopen en elk woord tien keer af te wegen voordat men het uitspreekt. De nuance en de “slip of the tongue” als gespeelde understatements  krijgen de beladenheid van schuld en uitsluiting van groepen.

Een cultuur dat vooruitstrevend zichzelf ondergraaft door begrippen als goed en kwaad te relativeren waardoor ze nergens meer naar verwijzen, is een cultuur die gedoemd is ten onder te gaan. Want waartoe dit alles? De verloochening is het verraad van wat eeuwenlang met veel moeite is bereikt. De verloochening is het knipogen van Nietzsche’s Laatste Mens als antwoord op de grote vragen. De onderwerping is voltooid als de grote vragen niet eens meer worden gesteld.

 

***

Afbeelding: Über euren Städten wird Grass wachsen
Architectuur, Schilderkunst, Beelden en Installaties van Anselm Kiefer

Titel van kunstwerk en bericht naar Jesaja 5, vers 17 (Oude Testament)

Facebook
Google+
https://www.opwegnaarmorgen.nl/2016/12/27/over-uw-steden-zal-gras-groeien/
SOCIALICON
SOCIALICON

Geef een reactie

Enjoy this blog? Please spread the word !