De Schaamte voor het Kruis

De Schaamte voor het Kruis

Zo nu en dan kom je op het internet van die berichten tegen waarbij je met stoel en al achterover valt. Een zo’n stuk, en het is er slechts een uit duizenden die we nooit zullen lezen, betreft het volgende.

De CEO van de British Redcross, Mike Adamson, vraagt zich af of de woorden “British” en “Redcross” juist geen verkeerde associaties oproepen onder degenen die hulp worden geboden. Adamson denkt dat de christelijke achtergrond van de organisatie wellicht een bezwaar kan zijn juist omdat hij zo’n voorstander is van diversiteit en niemand wil uitsluiten.

There is a risk that an organization with the words ‘British’ and ‘Cross’ in its title is confused with a Christian, establishment organization.

What the Red Cross learned at Grenfell, 1 sep 2017

 

Wat is nu het bezwaar dat Adamson hier maakt? Mogen we nu duidelijk spreken over een geval van christophobia? Wat is hier gaande?

De schaamte over christelijke symbolen zoals kruisen op kerkgebouwen tot en met de naamgevingen van zorginstellingen aan toe, is de laatste tijd een algemeen verschijnsel. Door het groter wordende ongeloof en de ontkerkelijking, ook wel secularisatie genoemd, blijkt het christelijke geloof met haar ethiek, esthetiek en moraal niet meer levensvatbaar te zijn. Hierin ligt echter niet de oorzaak van alle schaamte.

Naarmate het westerse christendom op de terugtocht is, is het bijzonder wrang dat door de voortdurende wereldwijde migratie een masculien, exotisch en rigide geloof als de islam een grotere rol gaat spelen in de samenleving. De autochtone naoorlogse generaties zijn met hun domme naïviteit hier grotendeels schuldig aan. Van geen kwaad bewust en grotendeels onbekend met wat zij binnen hebben gehaald pamperen zij de nieuwe religie als een nieuw soort onschuld. Hoewel sommigen onder hen een sympathie voelen voor deze nieuwe monotheïstische ‘verrijking’ zullen de meesten vanuit een onverschillig aandoende tolerantie en zeker vanuit het taboe op discriminatie er geen enkel probleem in zien.

De facilitering en promotie van de islamitische cultuur is tot een algemeen politiek en cultureel beleid geworden. Dat houdt niet alleen in dat de aanwezigheid van moslims tot het normale straatbeeld gaat behoren. De nieuwe politiek wil juist af van de hegemonie van een heersende monocultuur. De nieuwe samenleving moet een lappedeken worden van meerdere culturen die hun authenticiteit mogen uitleven en behouden. De versmelting van de islamitische cultuur met de westerse, grotendeels geseculariseerde culturen, is het project van linksliberale en sociaaldemocratische politieke elites. Het doel is een geëgaliseerde samenleving waarin met name de islam bijzondere voorrechten geniet. Om dat doel te bereiken verzwakt men de eigen aanspraken op waarden en normen en past men het christelijk geloof, tenminste wat daar nog van over is, aan ten bate van de diversiteit en opengrenzenfilosofie.

De islam wordt daardoor de meest geprivilegeerde godsdienst en zal het meeste baat hebben bij deze diversiteitspolitiek. Suggesties voor het verruilen van de Tweede Pinksterdag voor een islamitische feestdag; het verwijderen van kruisen op griekse kerkjes op etiketten van etenswaar bij supermarkt Lidl; het hernoemen van de Kerstmaand in Feestmaand; het verwijderen van de christelijke heiligen Cyril en Methonius op de nieuwe, voor de EU aangepaste, munten van Slowakije; een door de EU gesubsidieerde tentoonstelling waarin de Islam, niet zozeer een deel uitmaakt van onze Europese identiteit maar waarin zij juist dezelfde wortels met het Christendom schijnt te hebben; het zijn slechts enkele voorbeelden. Je moet je in alle ernst gaan afvragen of we in zo’n geval nog kunnen spreken van diversiteit.

Europa meet zich aldus een nieuwe identiteit aan: dat wil zeggen, een post-christelijke pro-islam identiteit. Er is dan geen argument meer om christelijke symbolen nog in ere te houden. Nu er bijna toch geen westerse hond meer in de christelijke boodschap gelooft, bestaat er voor het behoud van dit erfgoed in feite geen basis meer. Dat het christendom voor het belangrijkste deel onze cultuur gecreëerd heeft is iets uit het verleden en doet niet meer ter zake. Niets mag het behagen van het nieuwe geloof in de weg staan.

Uiteraard zijn er hier en daar wel tegengeluiden te horen. Een groep rondom de britse filosoof Roger Scruton heeft in Parijs in een statement verklaard nogmaals te pleiten voor het christelijke erfgoed van Europa. Zij wijst een vervalst christendom dat de universele rechten van de mens nastreeft en voorstander is van een wereld zonder grenzen resoluut af.

Bepaalde Oost-Europese landen schamen zich het allerminst over hun christelijke erfgoed. Zoals de tienduizenden Poolse katholieken dat ook niet deden toen die op 7 okt 2017 bijeenkwamen om een “Onze Lieve Vrouwe van de Heilige Rozenkrans”-bede te houden. Dat die dag samenviel met de herdenking van de Slag om Lepanto, waarin de door Paus Pius V gesponsorde christelijke vloot de turkse vloot vernietigde, is meer dan alleen maar toeval. De geglobaliseerde propagandamachine, ook wel mainstream media genoemd, zag opnieuw een kans om een dergelijke uiting van expliciet beleden christelijk geloof te verwerpen en de bijeenkomst af te doen als een bevestiging van Polen’s xenofobe anti-immigratiepolitiek.

En zo komt het dat deze Europese schaamte ons doet besluiten ons aan te passen aan de nieuwe realiteit van een geglobaliseerd pluralisme. Het is niet alleen het slavenverleden, het kolonialisme of onze politieke machtscultuur wat ons verweten wordt. Het begint al met onze blanke huid zelf waar wij door steeds militantere niet-blanken op worden aangevallen. Al deze zaken doen onze verworvenheden relativeren. Onze cultuur is ernstig verzwakt en heeft een ontstellend gebrek aan weerbaarheid. Ja, wij hebben het boetekleed aangetrokken. De principeloosheid van een materialistische entertainment-cultuur zoals de onze biedt geen houvast waarmee we de uitdagingen kunnen weerstaan. Wij schamen ons over wat de Westerse cultuur anderen heeft aangedaan. Wij schamen ons over de grenzeloze suprematie op wetenschappelijk en technisch gebied. Wij schamen ons dat we wit zijn en bevoorrecht. Daarom verwijderen wij het Kruis dat voor onze verfoeide superioriteit symbool staat. Daarom schaffen wij ons af. Uit naam van een nieuwe wereld die er voor iedereen moet zijn.

Facebook
Google+
https://www.opwegnaarmorgen.nl/2017/10/28/de-schaamte-voor-het-kruis/
SOCIALICON
SOCIALICON

3 comments on “De Schaamte voor het Kruis

  1. a s n den haan

    Het zijn vooral de verkwanselaars als de christelijke kerk en de linkse kerk die het -WEG MET ONS- hoog in het vaandel hebben. Het is schandalig!

  2. nathanael.cheilon

    Het wordt steeds gekker wij de christenen het rode kruis.
    De woestijnratten de halve maand klaar.

Geef een reactie

Enjoy this blog? Please spread the word !