Verneukt, verkloot en vernacheld

Verneukt, verkloot en vernacheld

Het kabinet Rutte III is nog niet zo lang bezig en zoals verwacht wordt het al door velen uitgekotst. Neemt niet weg dat met volle vaart en ronkend van het Nijenrode-gelul deze equipe vastberaden het land verder gaat managen. En dat is te danken aan alle mensen die een vertrouwen blijven houden in, wat zij dan noemen, fatsoenlijke partijen.

We hoeven het er niet tot in de details over te hebben: het negeren van de zogenaamde sleepwet, de referenda die plotsklaps geen rol meer spelen, de dividendbelasting, de lastenverzwaring, de dubieuze aanstellingen van bewindslieden op belangrijke departementen waar ze van de materie geen kaas hebben gegeten; al deze voorbeelden van het verdeel en heers principe hoeven ons niet meer te verbazen. Er zal ongetwijfeld nog veel meer op ons afkomen.

Verbazingwekkend is de nog immer blijvende steun onder het grootste deel van het volk dat dit kennelijk allemaal goed vindt en het mogelijk maakt. Hoe bestaat het. Je zou zeggen dat ze toch het een en ander wel hebben geleerd?

Op televisie kon men waarnemen hoe het een en ander tijdens de debatten over de regeringsverklaring werd afgehandeld. Als een doorgewinterde regentenkliek zaten zij daar bijna verveeld de verplichte zit door te komen. De regelmatige lachsalvo’s op de achtergrond terwijl de oppositie bezig was kritiek te leveren was opvallend. Het amusante was echter ver te zoeken. De opgetrokken wenkbrauwen en de onverschillige boertigheid van deze verse bewindslieden waren aanstootgevend en boezemden geen enkele vertrouwen in.

Men heeft het altijd maar weer over de kloof tussen de burgers en de politiek. De burgers die zich niet meer vertegenwoordigd zouden voelen en de groter wordende afstand tussen de politiek en de samenleving. Het zou allemaal een rol spelen. Dat is echter te goedkoop. Er is meer aan de hand. Het probleem is het grote deel van de burgers zelf, de naïeve, zichzelf fatsoenlijk noemende Hollander die nog gelooft in het maakbaarheidsideaal en de diversiteitsutopie. Het is deze Hollander die er niet aan wil om een andere politiek te eisen. Hij of zij ziet het probleem in de samenleving überhaupt niet. Want het zijn altijd weer de oproerkraaiers, de extreem-rechtse populisten die het over ‘het gevaar’ hebben en alleen hun eigen paranoia roeptoeteren. Hoe simpel kunnen de dingen zijn! Dus laat alles zoals het is want met de economie gaat het goed. We pappen en houden het nat en we importeren verder. En of het nu de kamelen zijn uit de zandvlaktes van de Sahara, de krijgers uit het Tora Bora gebergte of de voodoo tovenaars uit donker Afrika, ieder kan hier een plekje krijgen om de dingen te doen die men zo graag doet. Daarom blijven de grenzen open omdat het kan. Zolang het maar ver weg is van de eigen achtertuin.

Alleen de verzorgingsstaat heeft geen onuitputtelijke financiële bronnen. De noodzakelijke pecunia die moet worden opgebracht om deze droom in stand te houden komt ook niet uit de hemel vallen. Dat zal ergens anders vandaan moeten komen en waar vandaan kunt u gemakkelijk raden.

Met zulke waarheden moet je de deugdmens echter niet te vaak confronteren. Die schuift het ongemak van het verdwijnen van bijvoorbeeld het pensioen liever van zich af. Maar voor oudere werknemers ligt dat anders. Die mogen zich het schompes werken en als ze dat niet meer kunnen dan worden ze opgejut door middel van coachen, trainingen, cursussen en trajecten totdat ze zijn opgebrand en er half dood een punt achter mogen zetten. Van wat er van het leven dan nog overblijft zal niet meer zijn dan vegeterend de dagen voorbij laten gaan. Uitgezonderd de nieuwkomers. Die blijven ongemoeid en mogen met hun luie reet op de sofa blingbling spelen en de boel verder verstieren totdat de buurten in de steden van Nederland er uit zien als Derde Wereld wijken: armoedig, gevaarlijk en vies.

Pont des Poissoniers, Parijs

Behalve onbenul of luiheid kan het merendeel van de burgers ook gewoon moe zijn om politieke keuzes te maken. Moe van de talkshows, moe van het ongemak om door de deugdmensen van racisme te worden beschuldigd. Die overbetaalde kaste van zichzelfverheffende landverraders heeft al voor decennia de hersenen van de burger gegijzeld weten te houden.

Dus de brave Jan Lul heeft te weinig pensioen om eerder te stoppen met werken. Dan heeft die eigenlijk niet goed geleefd want had die maar meer moeten sparen voor de oude dag. Zo wordt hem of haar door de overbetaalde klaplopers bijtend verweten. Dat men jarenlang een groot deel van de opbrengst door eigen verdiensten heeft moeten afstaan om de verzorgingsstaat voor de nieuwkomers in stand te houden wordt gemakshalve maar verzwegen.

En zo gaat werkend Nederland maar weer voort. Met de auto de files in, op de fiets door weer en wind, in de overvolle bussen en treinen, allemaal naar kantoor en fabriek en allemaal als trouwe honden hollend achter de AOW worst. De stratenmaker legt dan maar weer met z’n versleten knieën een straatje aan ; de verpleegkundigen komen zoals gewoonlijk handen te kort en de docent moet zijn onhandelbare leerlingen in de veel te grote klassen van zijn leerfabriek meer opvoeden dan onderwijzen.

De koddebeiers die dit allemaal hebben verzonnen oreren rustig verder. Onverstoorbaar achter hun bureau, en iedere dag gestrooplikt door de onderkruipsels om hen heen, ouwehoeren ze aan de vergadertafels met behulp van Powerpoint alles wat krom is weer recht. Met een minzame lach op hun smoelwerk leggen zij het domme volk voor de camera in het media-universum het nog eens allemaal orwelliaans uit.

En ondertussen worden we op straat vertrapt, bespuugt, in elkaar geslagen en beven wij voor de harde hand van Ali en Mohammed. In plaats van het gevecht aan te gaan met onze belagers, vluchten wij omdat wij het vechten zijn verleerd en zoiets tegen exemplaren van tribale stammen toch niets uithaalt.

Wij zijn te goeder trouw, hebben een ontstellend gebrek aan durf en kunnen daardoor net zoals tijdens het gevecht op straat ook in het stemlokaal het verschil niet maken. En omdat het toch geen enkele zin meer heeft en men zich beter kan bekommeren om het eigen zinloze en korte bestaan zijn we niet in staat om met de verantwoordelijken die dit allemaal mogelijk blijven maken af te rekenen.

De Europeaan dus ook de Hollander is een muffe aardappel, opgesloten in zijn Biedermeier-kooi. Verwacht van hem of haar geen revolte. Ga uit van zijn passiviteit. Dat is dankzij de entertainmentindustrie geen probleem. Bijna drie- en een half miljoen mensen kijken liever naar Heel Holland Bakt dan ten strijde te trekken en de straat op te gaan om deze verloedering en uitverkoop te stoppen. Veiligheid en comfort halen de angel uit het verzet, tenminste als er nog van een angel sprake is.

Het uitgangspunt van mijn kritische beschouwingen is altijd geweest om die op beschaafde manier, zonder grof taalgebruik, te schrijven. Rust en evenwicht van het betoog waren belangrijk zodat je er mee voor de dag kon komen. Het resultaat is dat lezers al verveeld naar beneden scrollen om te kijken hoe lang ze die braafheid nog moeten lezen.

Want zijn woorden in de beschaafde, analyserende en ingetogen stijl nog wel in staat om boven het bedeesde maaiveld uit te komen? Komt de boodschap nog wel over? Nee, dat is niet het geval. De pen zal dus scherper moeten worden. Beter, de pen zal niet eens in het vitriool moeten worden gedoopt maar tot wapen moeten worden gepromoveerd om de woorden voortaan als kogels af te vuren. Gebruik geen ganzenveer of toetsenbord voor de elegante stijl. Dat is al lang achterhaald. Het komt er nu op aan om in deze tijd van afbraak, verval en corruptie de hardere methode te kiezen. In de hoop dat er iets in het vermoeide brein blijft hangen waarover men na gaat denken en dat misschien tot handelen aanzet!

Facebook
Google+
https://www.opwegnaarmorgen.nl/2017/11/18/verneukt-verkloot-en-vernacheld/
SOCIALICON
SOCIALICON

6 comments on “Verneukt, verkloot en vernacheld

  1. Pracht artikel, waarvoor dank.

  2. Verneukt, verkloot en vernacheld…..Mede dankzij de kloothommels die met hun hersenloos gedrag op deze partijen blijven stemmen !!!

  3. Dergelijk soort verbijsterende toestanden zijn -mutatis mutandis- in deze contreien (Breda) tegelijk ten tonele verschenen met een beweerdelijke adellijke familie “van Nassau” rond 1400. Dit klaagschrift had net zo goed in de achttiende eeuw geschreven kunnen zijn.

  4. Fred de Kater

    Een geweldig verhaal eigenlijk zou ik het integraal op FB willen zetten.

Geef een reactie

Enjoy this blog? Please spread the word !