Stratego of de mores van de geopolitiek

Stratego of de mores van de geopolitiek

Wie wereldpolitiek bedrijft dient zijn moraal opzij te zetten. Was het niet Niccoló Machiavelli die zei dat er geen relatie bestaat tussen politiek en moraal? De diplomatieke praktijk toont keer op keer dat er zaken bestaan die belangrijker zijn dan hoogstaande ethische beginselen. Men dient zich te richten op de praktische uitvoerbaarheid om het grootste voordeel uit een gegeven situatie te halen waarin men het meer of minder van het eigen belang afweegt. Onder het motto van het bevorderen van vrijheid en democratie waarvan de effecten tot de “collateral profits” gerekend kunnen worden en dus altijd wel mooi meegenomen zijn, gaat het in werkelijkheid om politieke en financiële macht. Niet meer en niet minder. Weliswaar denkt iedereen dat wel te weten, maar is dat werkelijk zo? Doorziet men al gelijk de drogredenen en de leugens van al die loze bedenksels van politici die voortdurend het publiek aan het voorliegen zijn? Durft men de achterbaksheid en dubbele agenda’s van de wereldpolitiek aan de kaak te stellen? Ziet men de achterbaksheid überhaupt wel? Met politiek maakt men vuile handen. Beloftes aan de kiezers hebben een beperkte levensduur en wanneer men daar op aangesproken wordt, komt men er niet zonder kleerscheuren van af. De geschiedenis leert ons dat politiek gewoon om ordinaire macht gaat waarvoor altijd weer genoeg nuttige idioten kunnen worden ingezet.

Dat bijvoorbeeld CIA en Mossad een rol kunnen spelen in de huidige opstand in Iran wordt met grote stelligheid, met name van joodse zijde, ontkend en gezien als een zoveelste complottheorie van dwazen. Die afwijzing is opmerkelijk als men bedenkt dat al decennia lang eerder genoemde diensten hun invloed hebben uitgeoefend en het lot van Iran hebben bepaald. Die ontkenning sluit precies aan bij de onkritische eensgezindheid van vele joodse- en Iraanse commentatoren die zich achter een Amerikaanse president scharen die juist in de rol van de grote vredevorst een “rough play” ten toon spreidt waarvan men zich moet afvragen of dat wel de juiste wijze van handelen moet zijn. Want te vaak glijdt men met dit onvoorspelbare opportunisme wel heel dicht langs de rand van de afgrond. Hoe vaak is namelijk Amerikaans ingrijpen in het Midden Oosten, neem Irak, steeds weer een oorzaak voor chaos, oorlog en migratie? Moge het doel de middelen heiligen, vaak zijn die middelen nog erger dan de kwaal.

Laten wij eens een bijvoorbeeld nemen uit de geschiedenis van Iran: de afzetting van de democratisch gekozen Mohammed Mossadegh in 1953, (de zogenaamde Mossadegh Coup) waarin het ging om olie, zoals dat altijd de kern geweest was van bijna alle Midden Oosten politiek. Afhankelijkheid van deze energiebron betekende, bij controle en beheersbaarheid, een garantie voor het in stand houden van de Westerse welvaart en tevens diende het als machtsmiddel waarmee men revoltes en couppogingen kon rechtvaardigen of waarmee men het beleid van soevereine staten kon chanteren. Daarnaast is de militair-strategische positie van de “Brug van turkoois” te belangrijk om in handen van de verkeerde partijen te laten vallen.

Laten we realistisch zijn: voor Israël zou de verdrijving van het mullahregime een belangrijke vijand minder betekenen. Premier Netanyahu kan nu wel doen alsof hij uiterst begaan is met het Iraanse volk, geloofwaardig is dat allemaal niet. Met gespeelde gedecideerdheid werd de geo-politieke bemoeienissen aan het goedgelovige publiek verkocht.

Wat hier aan te lachen valt is dat iedere kijker deze misleiding van ‘Bibi’ Netanyahu meteen door kan prikken. Hij zit hier gewoon ordinair te liegen want wat zei de chef van zijn veiligheidsdienst een week later?

Datzelfde Iraanse volk interesseert Netanyahu dus helemaal niets zoals ook de bevolkingen onder het juk van andere autocratische heersers in de oliestaten niet interessant zijn omdat die geen potentiële dreiging vormen. Al deze gebieden zijn, zolang ze strategisch van nut zijn, een soort schaakbord waarop men een aantal zetten vooruit moet denken om het spel naar zich toe te trekken.

Tijdens de al weer enige tijd geleden neergeslagen opstand in Iran riepen sommigen om de terugkeer van de laatste telg van de Sjah dynastie. Zijn zij vergeten hoe onder het bewind van de Sjah toentertijd de veiligheidsdienst Savak, onder goedkeurend toezicht van de CIA, verschrikkelijk huishield? Opponenten werden net zo makkelijk van de straat geplukt en in de martelkamers gefolterd die het land rijk was. Als men de huidige deplorabele situatie door het afgrijselijke theocratische bewind van de mullah’s vergelijkt met de zogenaamde vrijheden van toen vergeet men het repressieve karakter van dat oude systeem wel erg gemakkelijk. De miljarden dollars werden door de monarch liever aan allerlei speeltjes van land, lucht- en zeemacht uitgegeven in plaats van het verbeteren van de infrastructuur of het bestrijden van de armoede. Overigens hoe corrupt en dictatoriaal je als monarch ook kunt zijn, het belette de vorstenhuizen van Europa niet om de Sjah onder zijns gelijken welkom te heten en hem alle eer te betonen door hem en zijn gevolg aan goed gedekte tafels aan te laten schuiven.

De corruptie, de bureaucratie en de wreedheid van dat regime kon niet anders dan een volgende totalitaire, fascistische loot opleveren als de Islam die de deplorabele situatie voor eigen heil benutte. De mullah’s gingen namens Allah het een en ander rectificeren. En dat betekende dat de bevolking opnieuw onder de knoet werd gehouden, dat er dankbaar gebruik kon worden gemaakt van diezelfde folterpaleizen van de Savak, ‘perverselingen’ konden worden opgehangen en de zedenwet werd aangescherpt waardoor vrouwen verplicht de hoofddoek moesten dragen als bevestiging van hun minderwaardige status. Kortom, alle wreedheid begon weer van voren af aan, als een gesel die iedere keer weer over het land en het volk komt.

De pracht en praal van het Shah-bewind, waar de elites en de hogere middenklassen van de corruptie profiteerden, maakte Iran toendertijd de fascistoïde marionettenstaat van de VS zodat het Westen verzekerd bleef van een strategische machtsbasis (militair en economisch) in het gebied dat een brug vormt tussen Europa, Midden-Oosten en Azië.

What the world too often sees is an America that berates its adversaries for sins against our ‘values’, while giving allies a general absolution if they follow our lead.

Patrick Buchanan,9 januari 2018

Zoals gezegd werd de oude monarchie vervangen door een islamitische theocratie met alle dwangmatige achterlijkheid die daar bij hoort. Wanneer het machtsblok van geestelijken en collaborateurs gaandeweg enorme scheuren vertoont, de corruptie niet te harden is en de onvrede agressieve vormen aanneemt, dan is de ineenstorting een kwestie van tijd. De vraag is wat gebeurt er als deze en toekomstige opstanden succesvol worden en de revolutie gaat slagen? De jonge bevolking wenst een op westerse levensstijl georiënteerde democratie. Zij verlangen naar een andere, vriendelijker ogende en subtielere totale staat die zijn eigen repressie zodanig heeft verhuld dat het niet meer kan worden herkend.

Omwentelingen hebben aldus meerdere dimensies. In de wirwar van perspectieven en interpretaties ziet men de onderliggende motiveringen niet meer of kan men die eenvoudigweg niet zien. Voor de gemiddelde burger is de complexiteit een rookgordijn waardoor elk zicht ontbreekt. En al klinkt het wrang om een dergelijke verandering naar vrijheid en democratie niet alleen maar af te doen als een win-win situatie voor de “vrije Westerse wereld”, het mag ons niet blind maken voor de geopolitieke krachtvelden die naar centra van controle en bestendigheid voeren.

Zo kan een gebeurtenis die ogenschijnlijk nobele doeleinden heeft camouflage zijn voor geheel andere, duistere en niet te achterhalen intenties waarvan we slechts vermoedens hebben en geen bewijzen. Dat illustreert de zwakke positie van degene die deze vermoedens heeft en tegelijkertijd bevestigt het de sterkte van de verborgen machtsstructuren die slechts moeizaam ontrafeld kunnen worden.

Facebook
Google+
https://www.opwegnaarmorgen.nl/2018/01/12/stratego-of-de-mores-van-de-geopolitiek/
SOCIALICON
SOCIALICON
SOCIALICON

One comment on “Stratego of de mores van de geopolitiek

  1. POLITIEK IS SMERIG.
    Mede herkenbaar aan hypocrisie. Voorbeeld: Mevrouw Hennes was minister van het Ministerie van Defensie. Maar dat ministerie verdedigde niks. Wat het wel deed was Afghanistan en Irak bombarderen. Verandering van de naam in ‘Ministerie van Oorlog’, zou dus op zijn plaats zijn.

Geef een reactie

Enjoy this blog? Please spread the word !