Islamisering? Hoezo dan?

Islamisering? Hoezo dan?

Een straat in Clichy-la-Garenne, een voorstad van Parijs. Op het moment dat je die straat in wilt lopen wordt de toegang bemoeilijkt. Een paar meter voor je uit zit een grote groep mannen geknield op uitgerolde tapijten. De groep blokkeert de gehele breedte van de straat. Er zijn gebaren. De palmen van hun handen gaan langs hun gezicht. Ze buigen in eenzelfde richting voorover tot ze met hun hoofd de grond aanraken. Er wordt gebeden. Waarom hier? Waarom nu? Je probeert de volgende straat even verderop want je eindbestemming bereik je toch wel maar de indruk van dit tafereel heeft iets buitengewoon vreemds.

Je denkt nog: die mannen hebben geen gebedsruimte dus doen ze dat op straat. Maar daarna denk je ook dat het daarmee niets heeft te maken. Het is een provocatie. Met deze demonstratie maken zij een scheiding tussen de gelovige en de ongelovige wereld waarbij de laatste overwonnen zal worden. Zo denk je dan. Is het angst waarom je zo denkt? Is de islamisering dan toch een feit? Want daar heb je zo vaak over gelezen.

In de weinige momenten die een mens in deze hectische tijden gegeven is om eens goed na te denken wat er allemaal gebeurt, komt men tot de bevinding dat we getuigen zijn van een schijnbaar onvermijdelijke ontwikkeling die door niemand gestopt kan worden. Het lijkt er steeds meer op dat over de gevolgen van in het verleden genomen beslissingen onvoldoende is nagedacht. Zijn we dom geweest of hebben we het gewoon niet willen zien dat open grenzen en instroom van andere culturen de nodige problemen gaan opleveren? Minderheden waren onschendbaar. Kritiek moest je er niet op leveren want dat was zoiets als het hebben van bepaalde denkbeelden uit een niet zo ver verleden.

Zijn er momenten geweest waarin we onderweg naar morgen soms verkeerde afslagen hebben genomen? Of is het een ‘logische’ ontwikkeling van toevalligheden, ontkenning en naïviteit waardoor het niet anders kon gaan? Is het soms bedoeld? Bestaat er een complot? Of is het een onbeheersbare dynamiek die door de gemaakte keuzes slechts zo moest gaan en niet anders? Zoals een trein op volle snelheid doordendert terwijl deze onbestuurbaar is en de noodremmen niet meer werken?

Hoe het ook zij: noodlot, domme keuzes of incompetentie…één ding staat vast: de gevolgen zijn niet meer terug te draaien. We zitten er middenin en de vraag is hoe we verder moeten. Wat houdt dus ‘islamiseren’ in?

Want laten we het hebben over de islam. De islam is voor velen een probleem en voor sommigen zelfs een vijand. Het had er hier niet moeten zijn, zo zegt men, en nu het er is moet het zo snel mogelijk worden verwijderd, tenminste als de islam niet zelf aan haar gedachtegoed gaat werken en zich hervormt en schikt in de seculiere samenleving. Van een gepriviligeerde godsdienst waarvoor we extreem tolerant zijn geweest zal het een bescheidener rol moeten krijgen zoals alle andere geloven die in het privéleven thuishoren.

Islam is meer dan alleen moskee bezoek, koran lezen en ramadan houden. Islam is een totaal concept, een totalitaire visie op god, mens en samenleving. Het is niet alleen het geloof in Allah en in zijn profeet Mohammed, het is een leef- en denkkader dat alle aspecten van het bestaan omvat en beïnvloedt. De islam heeft de bijzonderheid dat het een eigen wets- en rechtssysteem heeft dat boven dat van de westere wereld wordt gesteld. Daarnaast hebben we het niet gehad over het jihadisme, d.w.z. de strijd tegen de ongelovigen en de rechtvaardiging van terrorisme die aan de islam is blijven kleven en zelfs gezien wordt als de essentie ervan.

Met het huidige aantal moslims in Nederland kun je de klok niet meer veertig jaar terugzetten. Het is onmogelijk om ze te dwingen tot remigratie. Gedwongen deportatie zal niet zonder slag of stoot gaan en moet als uitgesloten worden beschouwd. Zoals de zaken er nu voor staan blijven ze hier. De moskeeën sluiten en de koran verbieden zal niet gaan werken. Daarvoor is het te laat.

Het enige wat rest valt onder damage control. Daar is beleid voor nodig, partijen en regeringsleiders die de problemen bevestigen en die willen aanpakken, zoals in het programma van de PVV beschreven staat. Dat betekent o.a. de souvereiniteit van het land terugkrijgen door als zelfstandige natie uit de EU te treden. Tenzij die organisatie zich hervormt of in elkaar stort. De hoop dat zoiets gebeurt is ijdel. Zoals ook de hoop op een hervorming van de islam zelf voorlopig een illusie blijft.

We moeten duidelijk de voldongen feiten onder ogen zien en de vraag stellen wat er dan nog wel gedaan kan worden.

Voor al die verdwaasden, onwetenden of wegkijkers zul je moeten bepalen wat je eigenlijk onder islamisering verstaat. Dat is nodig omdat op een dergelijke vraag vele voorbeelden gegeven kunnen worden die echter niet goed worden gebruikt vanwege het intimiderende ongelijk die men door de vragenden voor de voeten krijgt geworpen. Ooit is dat de arabist Hans Jansen overkomen in een tv-uitzending van Pauw en Witteman.

Dagelijks kunnen we met eigen ogen ervaren of uit de (alternatieve) media vernemen wat islamisering zoal inhoudt. Het beste voorbeeld laat Zweden zien, het land dat voorop loopt in alles wat verder in dit artikel wordt besproken. De consequente voortzetting van een correcte en humane deugdcultuur heeft het land veranderd in een repressieve totaalstaat. Zeldzaam is het om te zien hoe door stupide initiatieven en een krankzinnig geworden beleid een deplorabele derde wereldland is gecreëerd waar niemand zich meer veilig voelt. De zweedse burger die in winkelstraten de teksten op de borden niet kan lezen en in het openbaar door boerka’s en hoofddoeken omringd wordt alsof er een invasie heeft plaatsgevonden van een andere planeet; de gewone burger dus die in een wereld leeft waarin de Babylonische spraakverwarring geen enkele communicatie met de nieuwkomers meer oplevert; diezelfde burger die zijn bek moet houden als er dingen gebeuren die de leefomgeving zienderogen vernachelt terwijl de verantwoordelijke huichelaars niet meer worden aangesproken; dat is dezelfde burger die wordt gewekt door het gegalm van de muezzin dat de luidende kerkklokken overstemt en zoiets maar dient te accepteren dat dit het nieuwe Zweden is. De luide oproepen tot Allah is een gegeven waar niemand om heeft gevraagd en waar de meerderheid geen goedkeuring aan zou hebben gegeven.

Zweden is het droevige voorbeeld waarvan zelfs een ezel kan zien dat verrijking een ander woord is voor nieuwe geïmporteerde armoede, achterlijkheid en stammenstrijd. Een land waarin de zweedse politieagent gevangen zit in de correcte dwangbuis van regels, hopeloos ontmand en voortdurend in de gaten gehouden door patjepeëers van het verdienmodel dat discriminatie en racisme heet. We hebben het maar niet over het geweld dat 24/7 wordt gepleegd dankzij de import van verkrachtingsculturen en voilá, deze eens zo welvarende natie staat aan de vooravond van etnische burgeroorlogen waarvan de eerste bommen en granaten al om je oren vliegen. Voor de lezer zal het niet moeilijk meer zijn om te begrijpen wat islamisering inhoudt.

Aldus hebben we hieronder een overzicht dat zeker niet uitputtend genoemd kan worden en dat de lezer zelf nog met eigen voorbeelden kan uitbreiden:

  • verplichte bezoeken aan moskeeën (scholen, wijkcentra, kennismaking bewoners)
  • ramadan journaals op televisie
  • iftarmaaltijden bijgewoond door politie ivm verbinding
  • gebedsruimten op werkplekken, in scholen e.a. instellingen
  • toekenning hoge bestuurlijke ambten aan salafistische moslims
  • grotere politieke invloed
  • verandering van straatbeeld
  • verpaupering buurten
  • moeizame omgang met allochtonen ivm taalbarrière en verschillen in cultuur
  • biddende moslims in openbare ruimten
  • bouw moskeeën
  • luide gebedsoproepen
  • normalisering hoofddoekdracht, boerka’s etc.
  • positieve beeldvorming door media
  • ontkenning ongelijke positie van vrouwen
  • shariawetgeving
  • anti homosexualiteit
  • antisemitisme
  • rooskleurige perceptie islam als religie van vrede
  • scheiding van mannen en vrouwen in theater, zwembaden, universiteiten, loketten
  • weigering medische zorg door artsen/verpleegkundigen van ander geslacht
  • aanpassing lesmateriaal scholen (holocaust)
  • prestatiecriteria verlaging op scholen
  • aanpassing les- en werkroosters ivm ramadan
  • het niet ingrijpen van politie tijdens ongeregeldheden veroorzaakt door allochtonen
  • het niet benoemen van criminaliteit
  • versoepeling van straffen voor allochtonen
  • een nieuwe kuisheid
  • taalkundige aanpassingen
  • inperking en verbod op islam beledigende of kritische uitingen
  • positieve discriminatie op arbeidsmarkt
  • criminaliteit

Over censuur valt nog het volgende te zeggen. Als geen ander voorbeeld laat deze ontwikkeling in het kader van de strijd tegen islamofobie zien hoe een fundamentele verworvenheid als vrijheid van meningsuiting wordt afgeschaft. De omzichtigheid om niet te beledigen is angsthazerij. Als censuur niet wordt opgelegd dan wordt ze in de vorm van zelfcensuur als gewenste houding van bijvoorbeeld kunstenaars geëist. De onbegrensde uitingen van satire en ironie worden beperkt omdat de andersoortige humor moslims onwelgevallig is. Bedreigingen zijn dan het antwoord en als het even kan stuurt men aan op verbod van wat wordt gezegd en geschreven. Men zal dus voortdurend omwille van het ‘verbinden’ op eieren moeten lopen. Ten behoeve van de normalisering verschijnen er ‘feel good’ verhalen of wordt ‘de ander’ al snel tot rolmodel gemaakt. De balans is hierbij volkomen zoek. Een samenleving die de vrijheid om te denken, uit te beelden en te schrijven filtert op wat potentieel hatelijk of beledigend is, is een gemankeerde, ongezonde deugddictatuur.

Van de opgesomde voorbeelden behooort veel tot de strategie van het vereffenen van de paden naar diversiteit. Het gaat er van uit dat cultuur inwisselbaar is zonder rekening te houden dat zij organisch is gegroeid na eeuwen van moeizame strijd om zelfbehoud. De rijkdommen moeten worden gedeeld, zo dwingt men ons, om onvermijdelijk alles in een nachtmerrie te dompelen waarin er geen rijkdom meer over zal zijn om nog te delen. Of dit alles nu gepland is of niet zal weinig meer uitmaken.

De paradox van de Westerse cultuur is dat haar verworvenheden zoals kritische rede, tolerantie en het vermogen om aan alles te twijfelen in feite het einde oplevert van wat haar zo succesvol maakte. Zij zal op een harde wijze ervaren dat niet alle culturen gelijk zijn en dat vooral de islam haar ingrijpend zal veranderen. Er is nog een mogelijkheid om de schade met een nieuw beleid en door toenemende druk van de bevolking te beperken al zal het, zo moet men vrezen, nooit meer worden zoals vroeger.

Facebook
Google+
https://www.opwegnaarmorgen.nl/2018/03/10/islamisering-hoe-zo-dan/
SOCIALICON
SOCIALICON
SOCIALICON

3 comments on “Islamisering? Hoezo dan?

  1. Op straat bidden is pure intimidatie, op de manier zoals het in Engeland en Frankrijk gebeurd. In het Midden Oosten mag er niet op straat gebeden worden zoals dit hier nu in deze landen gebeurd, niemand zal dat ook doen, er is geen rede voor. Men bid in de moskee. In de tijd dat ik in het M.O was heb ik het ook nergens gezien , en zeg al jaren dat dit intimidatie is van het veroverings leger der Islam ( salafisten/wahabieten).

  2. De Islam is een groot probleem en de Europeanen zijn gek dat ze dat niet inzien…Talloze niet-moslims vragen zich af of het mogelijk de Islam te verbieden. Dat is heel eenvoudig. Gewoon op dezelfde manier waarop de Islam in islamitische landen wordt afgedwongen en de rest wordt verboden….

Geef een reactie

Enjoy this blog? Please spread the word !